ساراناصرنصیر

وقتی که شعر در شریان تو می دود

انگار یک نفر به جهان تو می دود

 

انگار یک نفر همه ی روح خویش را

در مشت خود گرفته به جان تو می دود

 

یک اتفاق از تن تو شعله می کشد

هی شعله شعله توی دهان تو می دود

 

هی قطره قطره از رگ تو چکه می کند

هی چکه چکه روی زبان تو می دود

 

تلفیق خون و آتش می ریزد از لبت

از بی زمان خدا به زمان تو می دود

 

از روح خود به روح قلم می دمد، قلم-

لب تیز می کند، به کمان تو می دود

 

شلیک می شود به خودت تا غزل شوی

یک وزن تازه در ضربان تو می دود

 

مفعول  فاعلات  مفاعیل  فاعلن

در پشت برق مردمکان تو می دود

 

لبریز می شوی و جهان چکه چکه چک‌‌‌...

از چشم های قطره نشان تو می دود

                ***

باران گرفت، قصه به آ...

نه

کسی هنوز

در شعر های من نگران تو

                                 می دود.

                                             

               

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٤/۱٢/٧ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ توسط سارا ناصرنصير نظرات () |

Design By : Night Melody